Tabiîn devrinde İslâm aleminin her tarafında bir çok ulema ve hadis bilgini yetişmişti. Bunların çoğu müçtehit derecesindeydiler ve birbirlerini asla taklit etmezlerdi. Sahabe-i Kiramın ittifak

etmiş olduğu meseleleri aynen kabul ederlerdi. Tabiîn zamanındaki bütün sohbetler, nübüvvet nurunun yakınlığı sebebiyle feyizli ve bereketli idi. O sohbetleri yapan ulemanın imanları dağlardan daha sağlam, çelikten daha kuvvetliydi. Vicdanları saf, akılları berrak idi. Ashab-ı Kiram Efendilerimiz İslâm dininin zahir ve batınını Nübüvvet güneşinden nasıl çıkarmışlarsa, bunlarda aynı yolu takip etmişlerdi.

Lakin ashap arasındaki ihtilaflı meselelerde; hangisinin rey ve fikrini daha kuvvetli ve kendi içtihatlarına daha uygun bulurlarsa onu tercih ederlerdi. Sahabe zamanında temeli atılan içtihat ilmi, tabiin devrinde zirve noktasına ulaştı. Ve müstakil bir ilim halini aldı.

www.sorularlaislamiyet.com/alıntı